Hij moest even goed kijken voordat hij wist waar hij mij ook weer van kende. Ik begrijp het wel. Hij moet in zijn lange leven al zoveel mensen ontmoet hebben en het was inmiddels al weer zo´n vijfentwintig jaar geleden dat wij elkaar voor het laatst hadden gezien. En in vijfentwintig jaar ben ik toch wel een beetje ouder geworden. En hij was toen al op leeftijd.
In 1984 kregen wij de opdracht om de tuin van het historische Landgoed Baest aan te leggen. Nog maar net bij pa in de zaak, werd dat mijn ´pakkie-an´. Gelukkig was ik toen niet belast met de voorzichtigheid die je, als je ouder wordt, gaat ontwikkelen. Anders had ik het misschien niet eens aangedurfd. Maar oh, wat heb ik daar een geweldige tijd gehad. Vier jaar lang heb ik me volledig op de aanleg mogen toeleggen. En oh, wat heb ik daar veel mogen leren! Het was een prachtige opdracht. Ik werkte samen met de toen ook nog zeer jonge ontwerper Chris Slager, met wie ik later nog meer mooie projecten heb mogen doen. Zes hectare met formele tuinen, park, rozentuin, moestuin, lanen en beken. En hagen, heel veel hagen, 2 rijen achter elkaar zelfs om alle inkijk te weren.
Daarom was het er laatst ook zo druk: voor één dag had de eigenaar van de Baest zijn landgoed opengesteld. Ruim drieduizend bezoekers zijn er geweest die dag. En ze werden niet teleurgesteld. De complimenten aan degene die de laatste jaren het onderhoud doen; het zag er schitterend uit. De meeste bezoekers waren natuurlijk nieuwsgierig naar wat er zich achter die ondoordringbare hagen zou bevinden. Voor mij was het vooral om te zien hoe de aanleg van toen zich inmiddels had ontwikkeld. Ik stond ervan te kijken hoe de heesters die ik als klein struikje had gezet, nu meters hoog waren geworden. Maar ook hoe de zichtlijnen vanuit het huis, die de ontwerper had bedacht, inderdaad dat spannende doorzicht tot ver buiten de tuin gaven. Dat is toch de essentie van het ontwerpen van een tuin; nu de voorwaarden scheppen om straks (en daarna) het mooiste effect te bereiken. Na minimaal zeven jaar krijgt de beplanting de beoogde vorm en ‘body’. En ook nu, na vijfentwintig jaar, klopte het ontwerp nog steeds. Ik moest weer denken hoe we gras aan het inzaaien waren in de overtuin, aan de andere kant van de beek de Beerze, die door het landgoed stroomt. Tijdens het inharken werden we overvallen door een hels onweer, waarbij de lucht in luttele seconden compleet zwart was geworden. Een immense solitaire Beuk in het midden van de overtuin waaide zomaar voor onze ogen om. Wat een kracht! Daar breng je als mens niets tegenin. Al wil je graag mooie dingen maken, soms bepaalt de natuur anders. Net zo als met de voortuin op Baest. Vroeger noemde men dit stuk ‘de lieswei’, wat zoveel betekent als moerassige, natte grond. Ik weet dat er van meet af aan veel gedaan is aan bodemverbetering, tijdens de open-dag zag ik toch dat de taxussen het er nog steeds moeilijk hebben. Eens te meer geldt dat niet alles maakbaar is.
Ik vond het prettig om de heer Van de Mortel na zoveel jaar weer eens gezien te hebben. Hij moet destijds veel vertrouwen in ons hebben gehad, om een dergelijke opdracht te verstrekken. Regelmatig was hij er om onze vorderingen te beoordelen en hij was daarin streng. Maar dat moet ook met zo’n project. Zelfs op de kleinste details werd gelet. Ik kan me nog goed herinneren dat wij bij hem op het matje werden geroepen. De heer Van de Mortel had op een van de hardstenen paaltjes, die voor het huis staan, krassen ontdekt. Wij moesten er goed van doordrongen zijn, dat deze paaltjes er niet voor bedoeld konden zijn om onze messen te scherpen. Mocht hij iemand betrappen, dan zou die er uit vliegen. Bedrukt, maar van geen schuld bewust, gingen we weer aan het werk. Niemand wist waar die krassen vandaan kwamen. Totdat de boswachter enige tijd later de dader ’s morgens vroeg wist te betrappen. Die vloog er inderdaad uit. Vanzelfsprekend, want het was de buizerd die blijkbaar vaker dat paaltje gebruikte om de omgeving af te speuren voor een lekker hapje. Voor zulke jacht heb je scherpe nagels nodig. Zo scherp, dat zelfs harstenen paaltjes dat voelen.
