Als je een kind vraagt een tuin te tekenen, ziet het er bijna altijd hetzelfde uit: gras in het midden, beplanting aan de randen. Zo zien veel tuinen er in het echt ook daadwerkelijk uit. Maar het is een tikje saai, vindt u niet? Er is stellig iets veel spannenders mee te doen. Iedere tuin, klein of groot, biedt naar mijn idee ongekende mogelijkheden. De kunst is alleen die er ofwel uit te halen, dan wel in te stoppen.

Toch nog weer even terug naar dat kind. Want als u, nadat het die tuin heeft getekend, vraagt wat er dan nog in moet om het leuk te maken, dan wordt het interessant! Dan begint de fantasie te werken. Komen er klimtorens met slingertouwen. Of spannende hutten om je in te verstoppen, maar waar ook het konijn in kan wonen. En bomen waaraan spekkies groeien. En een fontein die cola spuit. Misschien gaat dit wat ver, maar dat kind heeft wel gelijk. Want die tuin is de plek waar u, voor wat betreft de invulling, het bijna helemaal het voor het zeggen heeft. Daar kunt u streven naar de creatie van de beste plek op aarde. En als u van spekkies en cola houdt, dan horen die zaken bij uw achterdeur een plek te krijgen. Het gaat er dus om het kind in uzelf, of van degene die uw tuin gaat ontwerpen, wakker te maken. En dan zal blijken dat zelfs in het kleinste tuintje, dakterras of balkon, heel veel meer mogelijk is, dan u zich kunt voorstellen. Met verrijdbare plantenbakken bijvoorbeeld, of een slim schot waarachter de kliko kan worden verstopt. Met roosters, die over de vijver gelegd kunnen worden, zodat u meer ruimte creëert als dat eens nodig is.
Het allerbelangrijkste is echter, dat het ontwerp niet alleen rekening houdt met uw wensen, maar ook met de omgeving, de stijl van uw huis, de grondsoort en hetgeen er al staat aan bomen en struiken. Dat lijkt misschien een open deur, maar toch worden deze zaken maar al te vaak vergeten. Terwijl u een investering doet, waarvan u toch jaren plezier wil hebben.
Kijk, als het moet, ligt een boom in een uurtje om. Het duurt echter wel enkele tientallen jaren voordat een nieuwe boom een beetje volwassen oogt. Laat u daarentegen het bestaande groen laten staan en verwerkt u het in het nieuwe plan, dan loopt u al vele jaren voor op het beoogde resultaat.
Zo kunt u bij een twintiger jaren-huis wel een strakke tuin willen, maar als u daarin niet de kleuren en materialen verwerkt die in het huis zijn toegepast, doet dat alleen maar afbreuk. Terwijl u juist wilt, dat het iets toevoegt! En zo is het zoeken naar evenwicht. Tussen wat kan en wat gewenst is. Tussen de plek en de omgeving. Én tussen wensen en budget.

En weet u? Soms is een beetje verder kijken dan de tuingrens al voldoende voor een grandioos effect. Zoals bij dat echtpaar, dat een oud huis in het buitengebied volledig had gerenoveerd. Vanuit hun huis kunnen ze wel anderhalve kilometer wegkijken over de landerijen. De meeste gronden achter het huis zijn van een boer, die zijn boerderij pal naast hen heeft. Het is nog een ouderwetse boerderij. Zo eentje waar de koeien nog naar buiten mogen, zal ik maar zeggen. En toen was één en één twee. Want in het ontwerp hebben we een vijver gemaakt, waar een hoge heg aan weerszijden op aansluit. De heg is voor de beschutting. En de opening biedt een spannend venster dat, over het water heen, uitzicht biedt naar het landschap. Een mooier schilderij kan je je niet wensen. En van de boeren-burger-controverse hebben de betrokkenen gelukkig nog nooit gehoord. De boer heeft begrip voor zijn burger-buren en zaait geen hoge gewassen op het weiland achter het huis. Het blijft gewoon grasland. En bij feesten en partijen, laat de boer zelfs op verzoek expres zijn vee buiten lopen. De koeien grazen dan langzaam door het beeld of staren over de vijver de tuin in om te zien wat daar allemaal gebeurt. Daardoor wordt het uitzicht alleen maar mooier, waardoor deze burgers in omgekeerde richting weer heel blij zijn met hun boer-buur. Ach ja, het is gewoon weer een kwestie van evenwicht.